W 1578 roku Pęcławice Górne należały do Benedykta Dymitrowskiego, miały 6 osad, 3 łany, 3 zagrodników z ziemią, 4 biednych komorników i 2 rzemieślników.
W rejestrze poborowym powiatu sandomierskiego z 1629 roku znajduje się łacińska nazwa Pęczlauice. Wieś należała wówczas do szlachcica Jana Podkańskiego i mieszkało w niej: 6 chłopów gospodarujących na 3 łanach (płacili 12 florenów polskich podatku), 3 zagrodników z ziemią (płacili 2 floreny 18 groszy polskich), 1 rzemieślnik (płacił 16 grosz polskich) i 6 ubogich chłopów (płacących 24 grosze). Razem wieś oddawała 15 florenów i 22 grosze podatku.
Początkowo wieś należała do powiatu sandomierskiego. Po III rozbiorze Polski znalazła się w zaborze austriackim, następnie w 1809 r. weszła w skład Księstwa Warszawskiego. Później należała do Królestwa Polskiego.
W 1827 roku wieś liczyła 27 domów i 228 mieszkańców.
Od 1853 roku musiała na tejże wsi istnieć szkoła. Było to udokumentowane przez poszczególnych nauczycieli w kronice wsi prowadzonej przez nich samych aż do 1939 roku.
W 1885 do folwarku Pęcławice należało 572 morgi pola, z czego gruntów ornych i ogrodów było 266 mórg, 16 mórg łąk, 23 morgi pastwisk, 234 morgi lasu (nieurządzonego) oraz 34 morgi nieużytków.