stosowano we Francji, a także w Polsce).
Ostatecznym celem kontrreformacji było wymordowanie „zatwardziałych heretyków”, to znaczy tych protestantów, którzy mimo perswazji nie chcieli przyjąć wyznania rzymskokatolickiegoJanusz Tazbir (red.), Polska XVII wieku – państwo, społeczeństwo, kultura. Wiedza Powszechna, Warszawa, 1974, s. 232–237..
Postacie kontrreformacji i odnowy Kościoła rzymskokatolickiego Kościół wydał wtedy cały zastęp ludzi oddanych bez reszty idei przywracaniu wpływów Świętego Kościoła Katolickiego oraz działalności misyjnej. Należeli do nich: Stanisław Kardynał Hozjusz (1504–1579), Ojciec Filip Neri (1515–1595), Karol Kardynał Boromeusz (1538–1584), Biskup Franciszek Salezy (1567–1622).
Kontrreformacja w Polsce
Kościół katolicki cele kontrreformacji w Polsce realizował zasadniczo bez stosów, skupiając się na opanowaniu życia umysłowego i odcięcia innowiercom drogi do zaszczytów i urzędów. Likwidowano szkolnictwo (Akademia Rakowska) czy oficyny wydawnicze innowierców (dom wydawniczy Sebastiana Sternackiego), a braci polskich pod groźbą kary śmierci zmuszono do zmiany wyznania lub opuszczenia