Według Włodzimierza Kubijowicza w 1939 roku w Piskorowicach było zamieszkałych 2740 osób (w tym 2340 Ukraińców, 340 Polaków i 60 Żydów), 130 Polaków było ukraińsko-języcznychApokryf Ruski/Nadsanie/Piskorowice.

W latach 1944–1945 nacjonaliści ukraińscy z OUN-UPA zamordowali tutaj 16 Polaków oraz 3 Ukraińców za „zdradę sprawy ukraińskiej”.

18 kwietnia 1945 r. polski oddział partyzancki „Wołyniaka” (Józefa Zadzierskiego), wraz z innymi oddziałami partyzanckimi NOW przebranymi wbrew konwencjom haskim w mundury WP, dopuścił się pacyfikacji wsi, w trakcie której wymordował sto kilkadziesiąt osób narodowości ukraińskiej nocujących w miejscowej szkole. Wśród ofiar były także kobiety i dzieci. Zabijano też na terenie wsi oraz polach nad Sanem. Ukraińcy nie bronili się, bo na tym terenie nie działała UPA, a Piskorowice nie posiadały samoobronyW książce G. Motyki Tak było w Bieszczadach, s. 259, tak opisywany jest przebieg pacyfikacji Piskorowic, dokonanej przez „Wołyniaka”: „Ten „Ziomek” opowiadał, że niemowlęta zabijano na miejscu. Brano je za nóżki i rozbijano główki o ścianę budynków lub koła u wozów, które stały na podwórzu. Wszystko to działo się na oczach ojców i matek. Nad ofiarami najbardziej znęcał się Zygmunt Krysa i zwyrodniały pastuch „Ziomek” z ulicy Podwierzynek w Leżajsku”..