1244 r.: Alt Piskerow do 1250 r.: Pyskorzowo 1295-1305: Pyscorzow 1349 r.: antiquum Piscerow 1351 r.: Antiquum piskerow 1435 r.: Grosen peyskeraw do XVIII w. także Alt Peiskerau do 1945 r. Groß Peiskerau (nazwa niemiecka wsi) po 1945 r. Piskorzów (nazwa nadana po ustanowieniu administracji polskiej na Dolnym Śląsku, wcześniej występująca w tomie VII „Słownika geograficznego Królestwa Polskiego” z 1887 r.).

Historia Wieś z XIII w. o układzie okrągłej okolnicy rozszerzonej przez owalnicę. Pierwsza wzmianka o wsi pochodzi z 1244 r., kiedy jest ona nazywana "Alt Piskerow". Piskorzów w 1250 r. miał powierzchnię 28 łanów, w tym trzech wolnych łanów posiadanych przez sołtysa. W 1291 r. właścicielem wsi był Mikołaj Kwas. Około 1309 r. we wsi powstał kościół. W 1336 r. właścicielem części wsi był Czamborius v. Vrobelwicz (Tschammer von Frobelwitz). W 1342 r. po śmierci Herberta Kwasa Piskorzów wraz z Swojkowem stał się własnością Janka Engilgera, któremu nadał obydwa wsie książę śląski Bolesław. W 1344 r. Janek Engilger sprzedał sołectwo we wsi Piotrowi, synowi Wojtka. W 1347 r. Jaśko Kwas zapisał żonie Małgorzacie z rodu Engilgerów siedem grzywien rocznie w ramach dożywocia, potwierdzone przez księcia Bolesława. W 1349 r. Jaśko Kwas sprzedał w Piskorzowie 6 łanów czynszowych Tilco Rote, mieszczanowi z Wrocławia.