W obliczu zagrożenia kartagińsko-etruskiego monopolu handlowego (przede wszystkim rudami miedzi, cyny i srebra z Hiszpanii i Kornwalii) doszło do zawiązania sojuszu pomiędzy tymi ludami przeciwko Grekom.
W roku 546 p.n.e. Persowie zajęli Azję Mniejszą, w wyniku czego pod ich kontrolą znalazła się również Fokaja. Część mieszkańców tego miasta opuściła je i przypłynęła do Alalii. Bezpośrednią przyczyną bitwy prawdopodobnie była obawa Kartagińczyków o przecięcie przez rosnących w siłę Fokajczyków ważnych szlaków komunikacyjno-handlowych oraz możliwość osiedlenia się przez nich na Sardynii, w związku z czym zapewne to oni poprosili o wsparcie antygreckiej akcji Etrusków, którzy z kolei mogli czuć się zaniepokojeni faktem umacniania się Fokajczyków na Korsyce. Herodot z Halikarnasu podaje, że nim doszło do bitwy pod Alalią, fokajscy uchodźcy przebywali na Korsyce wraz z pierwotnymi kolonizatorami przez 5 lat, w związku z czym do starcia doszło najprawdopodobniej około roku 540 p.n.e.H. Adamczyk, Znaczenie bitwy pod Alalią, „Meander” 25.10, 1970, s. 457. (podawana bywa też data 537 p.n.e.).