Mieszkający tutaj zagrodnicy, 11 osób, zapłacili po 2 gr. od osoby, a z wynajętych siedmiu chałup każdy zapłacił po 6 groszy, 4 komorników zapłaciło po 4 grosze od osoby. W tym samym czasie była własnością królewską. Z innych dokumentów z XVI wieku Pniweite występuje także pod nazwami Pniwilcwe czy Pniewite właśnie.
Podczas Potopu Szwedzkiego wieś została zniszczona. Do końca wieku XVII była wsią dierżawioną orzez sołtysów. Do końca 1625 właściceielem sołectwa i wsi był niejaki Kęsicki, a w latach 1625-1684 była rodzina Napolskich. Natomiast w roku 1684 wzmiankowany, jako dzierżawca całej wsi, jest bliżej nieokreślony BezlerJ. Bachanek, R. Kirkowski, Lisewo i okolice. Zarys dziejów do 1946 roku, Lisewo 1993, s. 51..
Z dokumentów sporządzonych podczas wizytacji Potockiego, w roku 1706, Pniewite zamieszkiwało 12 włościan, a wieś posiadać miał sołtys, który płacić mesznego półtora korca żyta i tyle samo owsa. Do 1749 dzierżawcą całego sołectwa był niejaki Tułłakiewicz, jednak w latach 1748-1789 dierżawcą Pniewitego był już Orłowski. Wskazywać może to na to, że pod koniecc lat 40. XVIII z sołectwa Pniewite zostało wyodrębnione pod samodzielną dierżwawę. Utrata wsi przez Orłowskiego związna była z nieprzełużeniem umowy dierżwaczej przez administrację pruską, która po jej wygaśnięciu rozpoczęła osadzać rodziny niemieckie.