Według kopii z XVII wieku w 1326 książę głogowski i wielkopolski Henryk IV Wierny zaświadczył, że Lutold z Malewicz przed śmiercią nadał opactwu cystersów w Wieleniu 5 łanów w Przyczynie Górnej, z których trzy łany posiadali „bracia Cedelitz Weleylinus i Maranus” oraz po jednym łanie należących do Guncelina z Trwiny oraz Hermana z Wellersdorfu. W 1327 książę głogowski i wielkopolski Przemko głogowski zatwierdził Hermanowi z Drzewc przywilej wystawiony przez Henryka II w sprawie 5 łanów w Przyczynie Górnej, należących do folwarku Temchina z Seidlitz.
W 1345 król polski Kazimierz III Wielki nadał miastu Wschowa wieś wraz z kościołem. W 1404 król polski Władysław II Jagiełło potwierdził mieszczanom wschowskim m.in. posiadanie wsi Przyczyna Górna wraz z kościołem. W latach 1444-1466 źródła notują sołtysa wsi Mikołaja Herolta. W 1444 na jego prośbę król polski Władysław III Warneńczyk zatwierdził przywilej lokacyjny z 1273, a w 1447 to samo uczynił król polski Kazimierz IV Jagiellończyk. W 1450 król polecił staroście wschowskiemu bronić wsi przed nadmiernymi obciążeniami ze strony rajców wschowskich. W 1459 król rozstrzygnął spór sołtysa Mikołaja z rajcami Wschowy. W 1466 Mikołaj sołtys w Przyczyny Górnej toczył proces sądowy z bractwem altarystów we Wschowie.