W 1497 wieś miała dwóch sołtysów Andrzeja Herolta oraz jego brata. W tym roku król polski oraz książę głogowski Jan I Olbracht nadał prawo do ich dóbr kasztelanowi lądzkiemu oraz sędziemu ziemskiemu poznańskiemu Piotrowi Opalińskiemu herbu Łodzia z powodu niedopełnienia obowiązku uczestnictwa w pospolitym ruszeniu w czasie wojny polsko-tureckiej (1485–1503). W 1517 szlachcianka Katarzyna Racławkowska wdowa po Andrzeju Herolcie sołtysie i dziedzicu w Przyczynie Górnej pozwała rajców Wschowy o zagarnięcie sołectwa, na którym zmarły mąż zapisał jej w dożywocie 30 grzywien oprawy wdowiej. Rajcy w odpowiedzi na zarzuty oznajmili, że kupili to sołectwo od zmarłego Andrzeja Herolta za zgodą Katarzyny, która okazała dokument zatwierdzający jej oprawę, wystawiony przez starostę wschowskiego Wojciecha Górskiego. Ostatecznie sąd uznał dokument i przyznał sołectwo Katarzynie.
W 1564 wieś należała do mieszczan wschowskich. W latach 1578-1642 kościół w Przyczynie Górnej znalazł się w ręku innowierców, którzy w 1591 w miejsce drewnianego wybudowali nowy kościół murowany z cegły. Kościół w ich ręku pozostał przez 70 lat. W 1672 odbyła się jego wizytacja. Murowany kościół pod wezwaniem św. Jerzego należał wówczas do króla polskiego Jana II Kazimierza Wazy.