Dawcą był młody człowiek, który dostał krwotoku podpajęczynówkowego podczas kąpieli w morzu. Blaiberg żył po zabiegu ponad 19 miesięcy. Po 1968 operacje transplantacji serca upowszechniły się, chociaż dużym problemem było zapobieganie odrzucaniu przeszczepionego serca oraz znaczna toksyczność ówcześnie znanych i stosowanych leków o działaniu immunosupresyjnym (a będących w zasadzie cytostatykami). Czterech z pierwszych dziesięciu pacjentów Barnarda przeżyło ponad rok, dwoje przeżyło z nowym sercem ponad 10 lat, a jedna osoba przeżyła jeszcze 23 lata. Przełomem było odkrycie w 1974 cyklosporyny. Najdłużej żyjącym pacjentem Barnarda był Dirk van Zyl, który z przeszczepionym sercem żył 23 lata (zmarł w 1996 na cukrzycę).

Po pierwszej transplantacji Barnard stał się powszechnie znany na świecie i z dnia na dzień został międzynarodową gwiazdą. Dla niego ta sława była zaskoczeniem, ponieważ uważał przeszczepienie serca za całkiem logiczną konsekwencję stałego rozwoju chirurgii klatki piersiowej. Niemniej to Barnard pokazał, że przeszczepienie serca było możliwe, przez co uczynił pierwszy krok w nową formę chirurgii, która jest teraz standardem w praktyce medycznej.