Pierwsza wzmianka o miejscowości pochodzi z roku 1256. Miasto Pszczew zostało lokowane pod koniec XIII wieku za zgodą księcia wielkopolskiego Przemysła II przez biskupa Jana Gerbicza. Przeprowadzenie lokacji biskup powierzył Janowi z Lubinowa. Dokument datowany na 17 stycznia 1288 mówi o tym, że biskup poznański Jan sprzedaje Janowi zwanemu Lubinowo swoje wsie Pszczew i Szarcz w celu lokowania na prawie niemieckim miasta Pczew. Wójt otrzymał 2 łany flamandzkie i przysługiwała mu wolnizna na założenie miasta. Od każdego łanu miał on po upływie ulg dostarczać biskupowi do jego dworu w Pczewie 3 ćwiertnie pszenicy, 3 ćwiertnie żyta i 3 ćwiertnie owsa. Nabywając wójtostwo otrzymał także prawo do zbudowania młyna, łaźni oraz prawo wolnego polowania na zające i bażanty. Wójt oraz mieszczanie mieli prawo wolnego połowu w jeziorze biskupim Pczew oraz w dwóch jeziorach zwanych Jezierce. Prawo do połowu w pozostałych jeziorach biskupstwo zarezerwowało dla siebie. Wójt miał także prawo do 1/3 dochodów sądowych, 1/2 dochodów z jatek mięsnych, 1/3 dochodów z chmielu. Umowa odnotowuje także 150 drzew jakie wójt otrzymał na budowę. 20 sierpnia 1407 biskup poznański Wojciech Jastrzębiec, transumował ten przywilej lokacyjny z 1288 ponieważ oryginał spłonął w pożarze Międzyrzecza.