Recytację i śpiew mógł parafrazować interpretator, tłumacząc zwroty łacińskie na mowę rodzimą.
Tekst jest niezwykle silnie nasycony elementami rytmu i rymu, a miejscami przechodzi w regularny wiersz oparty na liczbie zgłosek i rymie dwuzgłoskowym. Wierszowane strofy poprzedzają każdą księgę, a ponadto wplecione są w tekst prozaiczny jako pieśni. Rozproszone są też jako krótkie dwuwiersze lub czterowiersze po całym tekście.
W tekście prozaicznym Anonim używa rytmicznych zdań, zwanych cursus. Opierają się one na następstwie akcentów na początku, w środku i na końcu członu zdaniowego. Najczęściej są to występujące pojedynczo lub parami zdania szesnastozgłoskowe, składające się z czterech członów po cztery sylaby. Doliczono się w tekście kroniki 4320 rytmicznych klauzul zdaniowych.
Elementy stylistyczne w kronice są liczne oraz urozmaicone, a według współczesnych wyobrażeń należą bardziej do poezji niż historiografii. Mieściły się jednak w granicach, jakie w średniowieczu wyznaczano prozie i opowieści historycznej. Stąd też dzieło Galla Anonima jest pomnikiem nie tylko piśmiennictwa historycznego, ale także literatury pięknej.
Zawartość