Dla kontrastu odmienną paralelę tworzą władcy o spokojniejszym usposobieniu – Mieszko II, Kazimierz Odnowiciel i Władysław Herman – ocenieni nisko.
Tekst dzieli się wyraźnie na dwie części. Pierwsza (pokrywająca się z księgą pierwszą) składa się ze scenek i zwięzłych narracji powiązanych z kolejnymi przodkami Bolesława Krzywoustego. Druga (księgi druga i trzecia), nieukończona, to opowiedziane z epickim rozmachem czyny Bolesława Krzywoustego. Pierwsza część zajmuje około jednej czwartej całości, pozostałe trzy czwarte to część druga.
Przyjęte przez Anonima forma i kompozycja przedstawienia pierwszych wieków dziejów Polski wywarły wielki wpływ na historiografię polską, a w podręcznikach szkolnych i literaturze popularnej jest obecna do dziś.
Styl i język thumb|Strona tytułowa edycji Bandtkie Stężyńskiego z 1824 roku. Wydawca nadał tekstowi Galla postać graficzną, uwypuklając prozę rytmiczną Kronika została napisana w języku łacińskim. Autor, jak sam zaznacza we wstępie do księgi trzeciej, nie pisał jej własnoręcznie, ale dyktował, aby lepiej kontrolować efekt dźwiękowy własnych słów. Czyny Piastów tak ułożył, aby nadawały się do recytowania. Niektóre fragmenty kroniki, ułożone w strofy, nadawały się nawet do śpiewu, co można sobie doskonale wyobrazić przy akompaniamencie cytry i bębenka.