Kronika jest zbiorem chronologicznie uporządkowanych opowieści historycznych, których bohaterami są władcy Polski z dynastii Piastów. Inne osoby są wspominane tylko przez odniesienia do działań głównych bohaterówOd tej zasady są dwa wyjątki – Rzepicha, żona Piasta, i Dobrawa, żona Mieszka I – którym Gall przyznaje samodzielną rolę przy założeniu dynastii i przyjęciu chrześcijaństwa (Skibiński 2009, s. 244).. Taką formę piśmiennictwa historycznego określa się mianem gesta. Kronika została napisana jako gesta ducum, czyli „czyny władców” i jest jednym z pomników rycersko-dynastycznych gesta w Europie z wszystkimi ich akcesoriami literackimi.
Łączenie opowieści o władcach wiązało się z ujednoliceniem formy ich opowiadania. Gall pisał o stosunku każdego z Piastów do wojny, Kościoła i ludu. Ocena władcy zależy od tego, czy prowadził zwycięskie wojny, wspierał Kościół i był sprawiedliwy dla poddanych. Stąd też kronika pełna jest kontrastów z ostrymi zwrotami – od zapalczywości i zbrodni do pokuty i czynów sprawiedliwych. Wyraźna zarysowana została paralela pomiędzy trzema wojowniczymi Bolesławami (Chrobrym, Szczodrym i Krzywoustym), którzy zostali ocenieni wysoko.