W inne odmiany szachów powinno móc się grać podobnymi algorytmami. W shōgi jest więcej możliwych ruchów, przewaga materialna znaczy o wiele mniej, za to o wiele bardziej istotna jest przewaga pozycyjna. Buduje się skomplikowane układy mające na celu zapewnienie królowi bezpieczeństwa, których ocena jest dla komputera niełatwa. Liczba figur w grze jest też stała, więc gra nie upraszcza się z czasem, co uniemożliwia tworzenie bazy końcówek. Nie ma tu też stanów w pełni wyciszonych, gdyż gra przez cały czas sprowadza się do walki pozycyjnej. Napisanie programów do shōgi jest zatem znacznie trudniejszym zadaniem niż programów do gry w szachy, choć wiele doświadczeń z szachów można do tej gry przenieść.
Kolejnym wyzwaniem dla programistów jest go. Złożoność obliczeniowa go jest znacznie wyższa niż szachów. W każdym kroku możliwych jest nawet do 200-300 ruchów, co sprawia, że statyczna ocena życia grup pionków wymaga olbrzymiej mocy obliczeniowej. Programy do gry w go składają się zwykle z wielu modułów oceniających różne aspekty gry. Dokonał się jednak w tej dziedzinie duży postęp, czego świadectwem jest zwycięstwo programu AlphaGo nad zawodnikiem ze światowej czołówki.