Zagrody kmiece oddawały dziesięcinę dziekanowi kieleckiemu, zaś folwark Wężów plebanowi wierzbickiemu.
Syn Stanisława Węża, Jan przyjął nazwisko od nazwy rodowej siedziby Rudzki. Zabiegał on o wyrugowanie z urzędów tak Gąbki, jak Wilka, w czym miało mu pomóc zobowiązanie się przed opatem wąchockim do oddawania dziesięciny na rzecz klasztoru z 2/3 części kmiecej. Wywołało to zatarg pomiędzy dziekanem kieleckim a opatem, co zanotował Długosz. Nie napisał jednak, jak spór ten rozstrzygnięto. W XV w. wieś składała się z ok. 20 zagród, co pozwala szacować liczbę jej mieszkańców na ok. 140 – 240.
W okresie staropolskim (do 1795) wieś znajdowała się w powiecie radomskim, województwie sandomierskimCorona Regni Poloniae. Mapa w skali 1:250 000, Instytut Historii im. Tadeusza Manteuffla Polskiej Akademii Nauk i Pracownia Geoinformacji Historycznej Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego. W 1508 wieś była współwłasnością szlachecką rodu Węży, Marcina Sobkowica i Mateusza z Rudy. Część osady należała do Jana Chlochola (zarządzającego w imieniu żony), którego siedziba rodowa znajdowała się w Młodnicach. Ruda Wielka składała się wówczas z 29 zagród, co pozwala szacować jej ludność na ok. 203 – 348. Do 1569 Ruda Wielka znajdowała się w parafii św. Stanisława w Wierzbicy, następnie św. Wojciecha w Kowali Stępocinie.