W owym czasie obok chłopów wieś zamieszkiwała drobna szlachta zagrodowa, m.in. Gąbkowie, Gembkowie, Grzybowscy, Kierzkowscy, Kochanowscy, Kurkowie, Kyrbowie, Nieczujowie, Młodniccy.
W XIX w. Ruda Wielka nadal pozostawała w powiecie radomskim (1810–1815: departament radomski, 1815–1837: województwo sandomierskie, 1837–1844: gubernia sandomierska, 1844–1918: gubernia radomska). Po utworzeniu gmin w 1864, znalazła się w gminie Kowala Stępocina. Miejscowość liczyła 56 zagród i 71 mieszkańców (1888). Jej zabudowa nadal była zdominowana przez drewno, spośród 69 budynków tylko 3 były murowane. We wsi zlokalizowany był dwór z folwarkiem oraz młyn wiatrowy. Uwłaszczenie chłopów z 1864, zostało zrealizowane tutaj dopiero w 1888. Chłopi uzyskali możliwość do wolnego korzystania z lasu i pastwisk oraz zwiększyli swoje ziemie orne.