mały|Grób Feliksa Bentkowskiego na cmentarzu Powązkowskim Feliks Jan Bentkowski ps. i krypt.: F. B., Niebylski, X. J. (ur. 27 maja 1781 w Lubartowie, zm. 28 sierpnia 1852 w Warszawie) – historyk literatury, bibliograf, językoznawca i archiwista.
Życiorys Syn oficjalisty Józefa Sanguszki i Marianny z Nowickich. Pierwsze nauki pobierał w szkołach pijarskich i pojezuickich w Warszawie. W roku 1797 objął posadę nauczyciela domowego u Ignacego Tiedego, skierniewickiego plenipotenta arcybiskupa I. Krasickiego. Wykształcenie średnie uzupełnił w Instytucie Pedagogicznym w Sulechowie nad Odrą (niem. Züllichau), gdzie jednocześnie uczył języka polskiego w niższych klasach.
W latach 1802–1803, jako stypendysta rządu pruskiego, studiował w Niemczech na Uniwersytecie w Halle, był też tam lektorem języka i literatury polskiej. Wrócił do kraju i w roku 1803 został powołany na profesora języków starożytnych i niemieckiego w Liceum Warszawskim. Od września roku 1807 wykładał tamże język i literaturę polską. 15 września roku 1809 został mianowany profesorem literatury polskiej i powszechnej oraz objął stanowisko kierownika nauczania języka polskiego, stylu i literatury (kierownictwo to częściowo, w zakresie nauczania języka i stylu przekazał w roku 1811 W. A. Szweykowskiemu).