Prezydent Federalny W wyborach prezydenckich w 1974 został 530 głosami SPD i FDP wobec 498 głosów Richarda von Weizsäckera (CDU) wybrany przez Zgromadzenie Federalne czwartym prezydentem Republiki Federalnej Niemiec. Urząd objął 1 lipca 1974 roku. Tym samym przez dwa dni był p.o. kanclerza oraz prezydentem elektem, w historii prawa konstytucyjnego jedyna w swoim rodzaju taka sytuacja. thumb|Walter Scheel wraz z Jimmym Carterem

Będąc prezydentem odmówił w 1976 r. podpisania Ustawy o zniesieniu „rachunku sumienia” odmawiających służby wojskowej, gdyż uznał zgodę Bundesratu za konieczną.

W wyborach prezydenckich w 1979 r. nie zgodził się kandydować przez wzgląd na większościowy układ swej opozycji w Zgromadzeniu Federalnym i opuścił urząd 30 czerwca 1979.

Późniejsze życie Od 1979 r. był emerytem, gdyż jako prezydent nie mógł wykonywać żadnego płatnego zawodu. Dzięki tzw. ustawie Theodora Heussa byli prezydenci federalni otrzymują rentę specjalną oraz małe biuro.