W roku 1805 podróżował do Włoch i Francji w charakterze guwernera Romana Sołtyka. W okresie Księstwa Warszawskiego był urzędnikiem dyrekcji, a następnie Ministerstwa Sprawiedliwości (początkowo sekretarzem generalnym, a następnie pisarzem Sądu Kasacyjnego). Wówczas to wsławił się obroną w sprawie pułkownika Siemianowskiego. W roku 1808 poślubił Rozalię, córkę Wojciecha Bogusławskiego. W 1812 roku przystąpił do Konfederacji Generalnej Królestwa Polskiego„Dziennik Konfederacyi Jeneralnej Królestwa Polskiego” 1812, nr 2, s. 15..
Był mówcą Wielkiego Wschodu Narodowego Polski w latach 1812–1816Stanisław Małachowski-Łempicki: Wykaz polskich lóż wolnomularskich oraz ich członków w latach 1738–1821, w: „Archiwum Komisji Historycznej”, t. XIV, Kraków 1930, s. 136..
Był przeciwnikiem powstania listopadowego, jednak w roku 1831 wziął w nim udział jako prezes powstańczej Rady Municypalnej w Warszawie. W latach 1804–1814 pełnił funkcję sekretarza Towarzystwa Przyjaciół Nauk. 10 lipca 1814 objął dyrekcję Teatru Narodowego w Warszawie. Funkcję tę sprawował do roku 1827 samodzielnie, a następnie do roku 1833 (lub tylko do końca roku 1830Bibliografia Literatury Polskiej – Nowy Korbut, T. 5: Oświecenie, Państwowy Instytut Wydawniczy, Warszawa 1967, s. 448.) razem z Ludwikiem Adamem Dmuszewskim.