Przy niektórych inicjatywach kolonizacyjnych kilka wymienionych wyżej czynników oddziaływało równocześnie, istniały również czynniki charakterystyczne jedynie dla jednej akcji kolonizacyjnej lub też charakterystyczne tylko dla jednej metropolii.
Rozwój okrętów greckich thumb|300px|Grecka monera (scena z ceramiki czarnofigurowej VI wieku p.n.e.) Powodzenie akcji kolonizacyjnej zależało w dużej mierze od umiejętności żeglarskich załogi statku, na którym płynęli koloniści, a także od jego wytrzymałości. Statek handlowy w tym czasie był żaglowcem z szerokim pokładnikiem, o głębokim zanurzeniu, z zaokrąglonym kadłubem, z wysokim dziobem i rufą, mały, powolny i zdający świetnie egzamin na morzu. Chociaż w budowie statków handlowych nie zaszły znaczące zmiany od IX w. p.n.e., technika budowy okrętów wojennych uległa znacznym ulepszeniom. Okręt posiadał długi prostokątny kadłub, którego pokładnik stępki został wydłużony w wąski taran. Bocznych pokładów żołnierze używali jako miejsca do walki. Taki okręt określany jako monera, prócz żagla napędzały wiosła, poruszane przez rząd wioślarzy siedzących na pojedynczych ławkach. Pod koniec VIII w. pojawiła się nowa jej odmiana. Był to długi, niski okręt ze stożkowym taranem, z 21 otworami na wiosła w każdej z burt, pozbawiony pokładów.