Wraz z założeniem kolonii wyznaczano działki ziemi (gr. kleros) dla jej pierwszych mieszkańców, które miały służyć im do uprawy roli (teren wiejski – gr. chora). Podział ziemi był względnie równy. Przybywający później osadnicy dostawali działki mniejsze i gorszej jakości. Ziemię będącą podstawą samowystarczalności osady uprawiano głównie własnoręcznie, jednak w wyniku naturalnych procesów zachodzących w polis część ziemi uprawiana była przez zależnych chłopów. W przypadku kilku kolonii uprawą ziemi zajmowali się zależni chłopi będący potomkami dawnych mieszkańców, a także sprowadzeni z metropolii przez bogatych obywateli (podczas kolonizacji) periojkowie. thumb|260px|Scena z emporium: przygotowanie towaru do transportu (z tzw. czary Arkesilasa z Cyreny, poł. VI w. p.n.e.) Faktorie handlowe

Historycy wyróżniają dwa typy osad zakładanych przez Greków. Pierwszy z nich został szeroko omówiony powyżej, drugim jest placówka (faktoria) handlowa. Jej grecki termin emporion dosłownie znaczy „port handlowy”. Była to zazwyczaj niewielka osada, służącą jako przystań oraz miejsce wymiany towarów dla żeglarzy i kupców. W odróżnieniu od kolonii nadzorowana była za pośrednictwem urzędników przysyłanych przez zakładającą ją polis, a jej mieszkańcy zachowywali pierwotne obywatelstwo.