Pod koniec swej kariery został również Naczelnym Dyrektorem Komunikacji Lądowych i Wodnych. Wszystkie te stanowiska uzyskał dzięki wielkim zdolnościom organizacyjnym i mrówczej pracowitości, ale także dzięki niezachwianej lojalności wobec władz zaborczych. Należy przy tym nadmienić, że nieustannie pomagał i udzielał poparcia znajdującym się często bez środków do życia oficerom i urzędnikom byłych wojsk polskich, którym odebrano emerytury czy też możliwość zatrudnienia na posadach państwowych.

Człowiek teatru W roku 1833 Rautenstrauch objął stanowisko „Prezesa Dyrekcji teatrów i wszelkich widowisk dramatycznych i muzycznych w Królestwie Polskim”. Jako zwierzchnik teatrów generał zdobył niepoślednie zasługi: dokończył budowę stołecznego Teatru Wielkiego i wzniósł obok Teatru Wielkiego Teatr Rozmaitości (otwarcie w roku 1836), gdzie wystawiano sztuki o lżejszym repertuarze. Budynek teatru posiadał ogrzewanie, co było wielką nowością jak na owe czasy. W latach 1835–1839 przeprowadzono pod kierownictwem Rautenstraucha remonty teatru w Kaliszu oraz Amfiteatru i Starej Pomarańczarni w Łazienkach. W roku 1840 uzyskał od rządu carskiego przyznanie stałej dotacji (200 000 zł) dla chronicznie deficytowych scen stołecznych. Jego inicjatywą było otwarcie w 1835 r.