pierwszą w miarę pewną wzmianką o nim jako arcybiskupie jest dopiero bulla gnieźnieńska z 1136 roku, zob. Władysław Abraham: Organizacja Kościoła w Polsce do połowy wieku XII, Lwów 1890, s. 83. Informacje Długosza o dokonanych przez niego konsekracjach biskupów polskich w 1126, a nawet już w 1120 (!), z uwagi na generalnie niską wiarygodność Długosza w kwestiach dotyczących polskiego episkopatu w XII wieku, traktowane są z dużym sceptycyzmem, por. Karol Maleczyński: Studia nad dokmentem polskim, Wrocław 1971, s. 168 przyp. 115. Jeżeli prawdziwa jest przekazana również przez Długosza tradycja łącząca Jakuba z odnotowanym w źródłach współczesnych odnalezieniem relikwii św. Wojciecha, to musiał on być metropolitą co najmniej od 1127..
Przyczynił się do zniesienia zależności metropolitalnej archidiecezji gnieźnieńskiej od arcybiskupstwa magdeburskiegoZależność ta została ustanowiona przez papieża Innocetego II w 1133 na mocy przywileju dla arcybiskupa magdeburskiego Norberta z Xanten. Według jednej z hipotez miała to być kara za poparcie udzielone przez Polskę antypapieżowi Anakletowi II (1130–38), rywalowi Innocentego II. Norbert z Xanten był jednym z czołowych sojuszników Innocentego II w trakcie tej schizmy. Teza o polskim poparciu dla Anakleta bazuje jednak tylko na pośrednich dowodach, zob. Dzieje Kościoła w Polsce, red. A.