XIX wiek W XIX wieku wieś była znana pod nazwą Schwalgendorf (Schwalge – obłoki dymu; dorf – wioska), co zapewne nawiązywało do wcześniej istniejącej tutaj leśniczówki. W dokumentach z 1820 roku wymieniane są Stare Siemiany (osada, gajówka z 3 mieszkańcami) i Nowe Siemiany z 56 domami i 290 mieszkańcami. W tym czasie Siemiany administracyjnie należały do powiatu morąskiego w prowincji Prusy Wschodnie.
W 1819 roku konfirmacja w kościele w Dobrzykach odbyła się po polsku, a msze w języku polskim odprawiano tam do 1890 roku. W 1831 roku odnotowano, że w Siemianach jest 96 dzieci w wieku szkolnym, a z 83 chodzących do szkoły tylko 15 rozumie po niemiecku. Rok później nie było w Siemianach już ani jednego dziecka rozumiejącego po niemiecku. Dwujęzyczność na tych terenach była obustronna i stanowiła wynik wielowiekowej koegzystencji Polaków i Niemców, wzajemnej tolerancji, a także związków rodzinnych. Z biegiem czasu język niemiecki wyparł mowę polską, do czego przyczyniła się planowa germanizacja tych terenów pod koniec XIX wieku.