W okresie międzywojennym zarówno w Socach, jak i w okolicznych wsiach swą działalność prężnie rozwijała także wspólnota adwentystyczna, której członkowie nazywani byli przez miejscowych subotnikami. W tym okresie, w jednej z chłopskich chałup, powstał zbór Kościoła Adwentystów Dnia Siódmego, który kontynuował swoją działalność także po zakończeniu II wojny światowej. Nabożeństwa w zborze w Socach odprawiane były w języku białoruskim.

Według spisu ludności z 1921 r. wieś Soce zamieszkiwały 323 osoby, z czego 316 zadeklarowało wyznanie prawosławne, a 7 adwentystyczne. Jednocześnie białoruską przynależność narodową zadeklarowało wówczas 295 osób (co stanowiło 92% wszystkich mieszkańców wsi), zaś polską 28 osób (czyli pozostałe 8% mieszkańców).

Sytuacja życiowa mieszkańców zmieniła się po II wojnie światowej. Na mocy układu z dnia 9 września 1944 r. zawartego pomiędzy Polskim Komitetem Wyzwolenia Narodowego a Rządem Białoruskiej Socjalistycznej Republiki Rad, dotyczącego ewakuacji ludności polskiej z terytorium B.S.R.R. i ludności białoruskiej z terytorium Polski Ludowej, prowadzono na Podlasiu politykę agitacji mającą na celu zachęcić Białorusinów z Białostocczyzny do opuszczenia rodzinnych stron i trwałej migracji do ZSRR.