VII-XI wiek.

Wieś początkowo była własnością szlachecką należącą do lokalnej szlachty wielkopolskiej z rodu Białojezierskich, którzy od nazwy wsi przyjęli odmiejscowe nazwisko, a także do Skoraczewskich, Rąbińskich, Moreckich, Głażewskich, Kluczewskich, Gryżyńskich. W 1464 leżała w powiecie poznańskim Korony Królestwa Polskiego. Od 1420 była siedzibą własnej parafii, a w 1510 leżała w dekanacie Kościan.

Wieś była wzmiankowana w 1311 roku kiedy to odnotowano Piotra z Białego Jeziora. W 1416 jako właściciel we wsi odnotowano Bartosza z Białego Jeziora, herbu Junosza. W 1466 Jan Dusza Skoraczewski brat Jędrzeja i Wincentego Bojanowskich był właścicielem części Białego Jeziora. W 1467 Jakub z Orla Wielkiego zwany też Gorzyckim zapisał żonie Elżce po 200 grzywien posagu i wiana na połowie Krzonu oraz na folwarku w Białym Jeziorze. W 1467 Sędziwój Rąbiński dał Piotrowi Moreckiemu 1/3 Białego Jeziora oraz 800 grzywien w zamian za Drzęczewo. W 1491 Wawrzyniec Białojezierski sprzedał Sędziwojowi Rąbińskiemu części w Białym Jeziorze i Sułocinie za 12 grzywien.