Tereny położone na południe od Wrocławia, m.in. na obszarze obecnych gmin Święta Katarzyna i Żórawina, były do połowy XIX wieku ubogim obszarem rolniczym. Znajdujące się tutaj czarnoziemy po każdym deszczu zamieniały się w błota, a na polach tworzyły się olbrzymie bajora wody deszczowej. Obszar ten, jak wynika z analiz geologicznych, od okresu ostatniego zlodowacenia nie był pokryty lasem, porastały go jedynie pojedyncze kępy drzew.
W połowie XIX wieku ten stan rzeczy uległ istotnej zmianie, w związku z rozpoczętą intensywną melioracją (drenowanie drenami ceramicznymi i budowa rowów melioracyjnych). Przeobraziło to dotąd ubogie tereny, na których prowadzono głównie hodowlę owiec i bydła, w jedne z najżyźniejszych obszarów rolniczych na Dolnym Śląsku. Wówczas to na terenach tych rozwinięto na dużą skalę uprawę buraków cukrowych oraz wybudowano liczne cukrownie, m.in. w Klecinie i Żórawinie.
Na przełomie XIX i XX wieku właścicielem majątku w Suchym Dworze był Julius Schottländer, najzamożniejszy obywatel Wrocławia.