W 1795 wieś nazywano Althof (niem. Stary Dwór), była też zwana Duerr-Althoff (niem. Suchy Stary Dwór). W Suchym Dworze znajdował się wówczas dom pana (dwór), jeden folwark (niem. "Vorwerk" – co oznacza majątek, który nie jest zarządzany bezpośrednio przez właściciela dóbr ziemskich, tylko za pośrednictwem innego, większego majątku, niem. Gutshof), młyn wiatrowy, tzw. wiatrak, 6 sadów, 2 inne domy. Wieś liczyła 11 kominów (domów) i miała 68 mieszkańców. Właścicielem majątku w Suchym Dworze był wówczas Ernst Gottlieb.
W 1845 Suchy Dwór należał do powiatu wrocławskiego. Wieś stanowiła wówczas majątek ziemski z którego dochód zasilał Kamerę Królewską we Wrocławiu (zarząd dóbr ziemskich należących do Króla Prus). We wsi było 12 domów i jeden majątek ziemski, (dosł. Vorwerk).
Ludność Suchego Dworu liczyła w 1845 r. 103 mieszkańców w tym 37 katolików. Parafia katolicka znajdowała się w Ołtaszynie, a parafia ewangelicka w Domasławiu. We wsi znajdował się ponadto młyn wiatrowy, tzw. wiatrak i gorzelnia, było 450 sztuk owiec merynosów (dosł. 450 halb Merino – 450 pół Merynosów) i 57 sztuk bydła. Wieś należała do poczty we Wrocławiu i w Domasławiu.