Budowla straciła renesansowy charakter, ale po latach zniszczeń odzyskała splendor rezydencji magnackiej.
W 1795 r., po III rozbiorze Polski, Sułoszowa dostała się przejściowo pod panowanie austriackie, a w 1807 roku po wyzwoleniu Stanisław Poniatowski włączył dobra pieskoskalskie z Sułoszową w granice Księstwa Warszawskiego. Ostatecznie 1815 roku Sułoszowa znalazła się w granicach Królestwa Polskiego (części Imperium Rosyjskiego) w zaborze rosyjskim, w którym pozostała do odzyskania niepodległości w 1918 roku, co spowodowało nienaturalne odcięcie od Krakowa, który z kolei ostatecznie znalazł się w Galicji pod zaborem austriackim, a więc w innym państwie. W połowie XIX wieku, pożary zniszczyły urządzenia komnat, runęła wieża na skale Dorotki, a ówczesny właściciel musiał rozebrać resztki starego zamku oraz budynki wozowni i stajni. Rodzina Mieroszewskich sprzedała zamek i rozparcelowała majątek.