W 1581 pobrano podatki z części Piotra Bieczyńskiego od 5 łanów, a z części Jana Zadorskiego od 4 łanów, 4 zagrodników, dwóch komorników, od jednego rataja - najemnego pracownika od pługa oraz od wiatraka dorocznego.
Wieś szlachecka Sroczko maior położona była w 1581 roku w powiecie kościańskim województwa poznańskiego w Rzeczypospolitej Obojga Narodów. Wskutek II rozbioru Polski w 1793, miejscowość przeszła pod władanie Prus i jak cała Wielkopolska znalazła się w zaborze pruskimAdolf Pawiński, Polska XVI wieku pod względem geograficzno-statystycznym, Wielkopolska t. I, Warszawa 1883, s. 69..
W okresie Wielkiego Księstwa Poznańskiego (1815-1848) miejscowość wzmiankowana jako Srocko Wielkie należała do wsi większych w ówczesnym pruskim powiecie Kosten rejencji poznańskiej. Srocko Wielkie należało do okręgu czempińskiego tego powiatu i stanowiło – wraz ze wsią Bieczyn – odrębny majątek, którego właścicielem był wówczas (1846) Kwilecki. Według spisu urzędowego z 1837 roku Srocko Wielkie liczyło 256 mieszkańców, którzy zamieszkiwali 25 dymów (domostw).