W 1796 do ksiąg pułtuskich jurysdykcji biskupiej wpisano postanowienie, że w Grabownicy nie można już było tworzyć nowych siedlisk, bowiem skończyła się ziemia wyznaczona do zagospodarowania. Nowi osadnicy, którzy nadal przybywali w okolice, niszczyli biskupie bory, by uzyskać nowe grunty. Zakazano więc przyjmowania nowych osadników, a już zamieszkałym zakazano wybierania drewna z borów, dziania barci w dowolnie wyznaczonych drzewach i posiadania strzelb bez przywileju. W rosnącej liczbie osadników, w tym Kurpiów, i ich działaniach, biskupi płoccy zaczęli widzieć zagrożenie swoich interesów i zmniejszenie dochodów z gospodarki leśnej.
W 1804 w Grabownicy było 28 osad rolnych. W 1820 30 gospodarzy opłacało czynsz naddzierżawcy ekonomii Brok. We wsi mieszkało też 2 chałupników, komornik i szynkarz. Łącznie Grabownicę zamieszkiwały 194 osoby, w tym 4 Żydów. Płacili na utrzymanie szkoły w Ostrowi, choć nie posyłali tam dzieci z powodu dużej odległości. Choć prosili o możliwość utrzymania własnym kosztem nauczyciela i drzewo na budowę własnej szkoły, ich prośby nie spełniono. W 1827 w rządowej wsi Grabownica, należącej do województwa płockiego, obwodu i powiatu ostrołęckiego oraz parafii Brok, było 31 domów, w których mieszkało 220 osób.