Na przełomie XIII i XIV w. sprowadzono na teren gminy zachodnich osadników, którzy z biegiem czasu schrystianizowali ludność tubylczą. Sprowadzenie Krzyżaków na Żuławy i uczynienie Malborka siedzibą zakonu spowodowały jeszcze większą pruską kolonizację tych obszarów i częściową zagładę miejscowej ludności. 14 lutego 1330 r. nastąpiła lokacja miejscowości Aldevelt (Altefelde) czyli nadanie praw wiejskich przez dzierzgońskiego mistrza zakonu krzyżackiego Luthra z Brunszwiku. Po upadku krzyżackiej potęgi, na mocy pokoju z 1466 r. miejscowość weszła w skład Prus Królewskich (ówczesne województwo malborskie).
W drugiej połowie XVI w. na obszar gminy sprowadzono osadników holenderskich, którzy przyczynili się do zwiększenia ilości ziem uprawnych (specjalizowali się w osuszaniu terenów błotnych i bagiennych). Na obszarze gminy, w miejscowości Szaleniec, zachował się cmentarz mennonicki (osadnicy należeli do tego odłamu protestantów). Mimo osuszania terenów i melioracji, powodzie były częste i niszczyły obszar gminy (największe straty materialne spowodowała powódź z 28 marca 1888 roku).