W 1654 roku istniał we wsi dwór sosnowo-dębowy na planie prostokąta, z belwederem, trójdzielny, dwutraktowy z sienią na osi i gankiem od frontu. Po bokach sieni w każdym trakcie znajdował się pokój o 4 oknach i schody prowadzące na górną kondygnację. Na niej znajdowała się sala mała o 2 oknach wychodzących na ogród włoski. Dwór ogrzewany był dwoma piecami moskiewskimi. Budynek przykrywał dach z dwoma „wydatkami” od front. Dwór wybudowano przed rokiem 1654, a w tym roku położono nowy dach. Prawdopodobnie ten dwór spłoną w 1723 roku. W 1718 roku właścicielami wsi byli Żulińscy, którzy oddali ją w zastaw Lityńskiemu. W 1732 roku Steniatyn znalazł się w posiadaniu Kazimierza Tadeusza Polanowskiego, który był kolatorem miejscowej cerkwi. W 1752 roku połowa Steniatyna należała do Ignacego Leszczyńskiego, żonatego z Eufrozyną Iwanicką, po którym od 1758 roku dziedziczył bratanek Józef Benedykt Leszczyński, natomiast druga połowa należała do Felicjana Łabęckiego. W 1773 roku po Felicjanie dziedziczyli jego synowie: Józef i Karol. W późniejszym czasie dobra te zostały podzielone pomiędzy kolejnych spadkobierców: Józefa, Michała, Mieczysława, Cypriana i Marię Łabęckich. Jednak właściciele majątku nie dbali o istniejący we wsi dwór, mieszkali bowiem gdzie indziej.