Wydała także cztery płyty solowe: miejscami w stylu rocka progresywnego Manhole i Dreams (w których pojawiają się instrumenty typowe dla muzyki poważnej), Software oraz Wellcome to the Wrecking Ball (przejście w stronę heavy metalu). Była też główną wokalistką na trzech albumach Paula Kantnera: Sunfighter, Baron von Tollboth and the Chrome Nun i Blow Against the Empire. W latach 80. jej umiejętności wokalne można było podziwiać w kontynuacji Jefferson Starship – Starship, gdzie wylansowała takie hity, jak We built this city czy Nothing's gonna stop us now. Na początku lat 90. wycofała się z życia muzycznego, poświęcając się malarstwu. Wydała również wspomnienia z lat hippisowskich zatytułowane Somebody to love?.
Jej styl wokalny stale oscylował między tanecznym rock and rollem a poetycką egzaltacją, umiejętnie łącząc liryzm i melancholię z drapieżnością rocka. Grace Slick w wywiadzie do reportażu BBC "Dancing In The Streets" powiedziała: "Jeśli chodzi o mój styl śpiewania, to chcę zaznaczyć, że nigdy nikogo nie naśladowałam. Mój głos ma dość ograniczone możliwości - mogę piszczeć bardzo wysoko, ale nie umiem zaśpiewać kołysanki.