Potrafię natomiast rozbić z hukiem Twoją kamerę".
Występując ze swoim pierwszym zespołem The Great Society w latach 1965-66 wypracowała styl czystego, niezwykle melodyjnego śpiewu w klimacie folk rocka z elementami jazzu, ale już wtedy występowało charakterystyczne dla wokalistki pełne napięcia przeciąganie frazy. Dziennikarz James Goodfriend we wkładce do wydania CD płyty "Collector's Item" zespołu The Great Society napisał: "...nikt nie brzmi tak jak Grace Slick, nawet śpiewając jeden z jej utworów. Ona nie jest grzecznie brzmiącą wokalistką. To dobry głos, czysty, zawsze trzymający ton i pięknie skupiony, ale ma ten rodzaj stalowego ostrza wymierzonego w to, by zakazać grzeczności. Są wokaliści, których widzimy śpiewających w nieustającym uśmiechu, nie ważne czy to widzisz, ale to słyszysz. Grace brzmi, jakby śpiewała z zaciśniętymi zębami".
Paul Kantner w jednym z wywiadów porównał wkład Grace Slick w rozwój współczesnej kultury do twórczości Oscara Wilde’a, a w czasach apogeum jej popularności magazyny muzyczne stawiały ją obok postaci Jima Morrisona.