W celu wypełnienia tej luki postanowiono zatem przystosować J1N1 do wypełniania zadań rozpoznawczych, a później także do roli myśliwca nocnego, co spowodowało uruchomienie jego produkcji na dużą skalę.
Wersje samolotu J1N1 J1N1-C thumb|left|J1N1-S należący do 210. Kokutai wyposażony w odrzucane zbiorniki paliwa W lipcu 1942 roku decyzją Kaigun Kōkū Honbu skierowano maszynę do produkcji seryjnej pod oznaczeniem „Morski samolot rozpoznawczy Typ 2 Model 11 – J1N1-C”. Maszyna seryjna otrzymała większe zbiorniki paliwa o pojemności 2270 litrów z zabezpieczeniami uszczelniającymi je w razie trafienia i możliwość zamocowania kolejnych dwóch 310 litrowych zbiorników podwieszanych. Ze względu na kłopoty z lewo obrotowym silnikiem Sakae 22, zastosowano dwa identyczne Sakae 21, obracające się w prawą stronę. Uzbrojenie strzeleckie w nosie zdemontowano zostawiając jedynie tylny karabin maszynowy obsługiwany przez zajmującego miejsce w tej samej kabinie co i pilot drugiego członka załogi, strzelca-radiooperatora. Trzeci członek załogi, obserwator obsługujący kamery fotograficzne, zajmował miejsce w osobnej kabinie w środkowej części kadłuba.