W 1442 Michał komandor zakonu joannitów pod Poznaniem toczył spór sądowy z sołtysami ślepuchowskimi Fabianem oraz Mikołajem o dziesięciny snopowe z trzech łanów folwarku ślepuchowskiego, które uprawiali miejscowi sołtysi. W 1442 pleban objezierski Bartłomiej Tymieniecki, który przyjął odmiejscowe nazwisko od wsi Tymieniec również pozwał sołtysów ślepuchowskich Fabiana oraz Mikołaja o połowę grzywny tytułem należnej mu dziesięciny snopowej ze Ślepuchowa z ról folwarcznych należących do dziedziców Mikołaja oraz Wojciecha Objezierskich. Fabian oraz Mikołaj zeznali przed sądem, że w sprawie tych dziesięcin pozwani już zostali wcześniej przez komandora joannitów ze św. Jana pod Poznaniem. Wobec tego w 1443 pleban Bartłomiej pozywał komandora joannitów Jana Chełmskiego o zajęcie łąki ślepuchowskiej, która była dotąd w posiadaniu plebana objezierskiego.
Miejscowość odnotowana została w czasie wytyczania lokalnych granic majątków w XV wieku. W 1445 wicepodkomorzy poznański oznajmił, że wytyczył granice pomiędzy Objezierzem należącym do Wincentego i Abrahama oraz innych braci Objezierskich, a także z wsiami Żukowo i Ślepuchowo należących do konwentu joannitów poznańskich.