Sołtys płacił 2 zł i 24 skudy, karczmarz od karczmy dawał 24 grosze oraz opłata od przywożonego piwa zwaną stawne. W sumie dochód ze Świechocina wyniósł wówczas 8 grzywien, 10 groszy, 9 ćwiertni owsa, 20 kogutów, dwie kopy plus 15 sztuk jaj (czyli w sumie 135 jaj). W latach 1508–1509 odnotowano pobór od 12 półłanków osiadłych, 6 groszy od karczmy, a w 1509 ponadto sołtys zapłacił od jednego łana. W 1563 miał miejsce pobór od 5 łanów osiadłych, jednego łana sołtysiego oraz karczmy dorocznej. W 1580 odbył się pobór ze wsi od 7 łanów osiadłych, dwóch zagrodników i 3 komorników.
W 1580 wieś duchowna Święchoczin, własność biskupa poznańskiego, położona była w powiecie poznańskim województwa poznańskiego w Rzeczypospolitej Obojga NarodówAdolf Pawiński, Polska XVI wieku pod względem geograficzno-statystycznym, t. I, Wielkopolska, Warszawa 1883, s. 27..
W wyniku II rozbioru Rzeczypospolitej w 1793, miejscowość przeszła w posiadanie Prus i jak cała Wielkopolska znalazła się w zaborze pruskim.
W okresie międzywojennym miejscowość znajdowała się w granicach II Rzeczypospolitej blisko granicy polsko-niemieckiej. W miejscowości stacjonował komisariat Straży Granicznej i placówka I linii SG „Świechocin”.