Rosjanie stracili około 4000 żołnierzy.
Znaczenie Przełamanie obrony pod Dubienką zagroziło nowym oskrzydleniem całości sił polskich nad Bugiem. Rozpoczęły one odwrót w kierunku Wisły, gdzie zamierzano stawić dalszy opór wsparty przez wojska z głębi kraju. Przejście króla na stronę konfederacji targowickiej i rozkaz zaprzestania walki przekreśliły te plany. Kraj został opanowany przez wojska interwentów.
W czasie bitwy Polacy skutecznie przeciwstawili się czterokrotnie liczniejszej armii, zadając Rosjanom znaczne straty, przy dużo mniejszych stratach własnych. Później wycofali się w uporządkowanym szyku. Sukces zawdzięczali fortyfikacjom polowym, mistrzem wznoszenia których był sam Kościuszko (co zdążył już wcześniej udowodnić, fortyfikując w USA m.in. West Point).
26 sierpnia 1792 roku w uznaniu za tę bitwę w wojnie o obronę swobód konstytucyjnych Kościuszko został obdarzony tytułem honorowego obywatela FrancjiKronika Polski, (red.) A. Nowak, Wyd. Kluszczyński, Kraków 2005, s. 384.
Zobacz też Kopiec Kościuszki w Uchańce
Przypisy
Bibliografia Piotr Derdej, Zieleńce - Mir - Dubienka 1792, Dom Wydawniczy Bellona, Warszawa 2000 Z. Walter-Janke, Artyleria koronna w obronie niepodległości Polski 1792-1794.
Mała Encyklopedia Wojskowa, 1967, Wydanie I
Dubienką Bitwa pod Kategoria:Dubienka