W początku XVI wieku doszło do sądowego sporu między dwoma znaczącymi wielkopolskimi rodami szlacheckimi o majętności w Tylewicach. W 1518 synowie kasztelana gnieźnieńskiego Piotra Opalińskiego: Łukasz, Sebastian, Jan, Maciej oraz Piotr Opalińscy pozwali starostów wschowskich Jana, Piotra oraz Macieja Górskich z Miłosławia o niesłuszne obciążanie wiardunkami królewskimi należących do nich dóbr Łysiny, Tylewice, Wygnańczyce oraz Nową Wieś. Opalińscy argumentowali, że nigdy ich nie płacili ponieważ wspomniane dobra objęte były ogólnymi wolnościami Korony Królestwa Polskiego i miały obowiązek oddawania tylko poradlnego po 2 grosze z każdego łanu powołując się na prawo powszechne oraz statuty królów polskich Władysława Jagiełły i Kazimierza Jagiellończyka. Starostowie wschowscy natomiast odwoływali się natomiast do przywilejów ziemi wschowskiej mówiących o tym, że należące do niej wsie od dawna oddawały wiardunki królewskie do grodu wschowskiego. Król Polski Zygmunt Stary polecił rozpatrzyć tę sprawę swoim komisarzom. W 1520 Piotr Opaliński dokonuje podziałów majętności z braćmi Łukaszem, Sebastianem, Janem i Maciejem z Włoszakowic dając im m.in.