Sąd odesłał wobec tego sprawę do starosty generalnego Wielkopolski stwierdzając, że Jarosława dotrzymała wszystkich terminów sądowych i uzyskała 10 grzywien na dobrach uścięcickich, a Bogusław nie miał w Tarnowie żadnego zastawu. W 1399 Butka przegrała proces z siostrami Dzierżką i Jarosławą o dwa łany w Uścięcicach. Ponownie siostry pozwały ją w roku 1400. W 1413 Dzierżka oraz Janusz z Tarnowa przegrali proces z Agnieszką żoną Jarosława Tarnowskiego o prawo bliższości do części Uścięcic, które kupiły od Stanisława Żydówki. Agnieszka miała im z tego tytułu zapłacić za część Uścięcic 30 grzywien.
W latach 1401-1421 odnotowany został Janusz Uścięcki noszący odmiejscowe nazwisko od nazwy wsi (zwany także Niemiec „Nemecz, Nemczow” lub „Wandrycz albo Jandrycz” (org „Vandrzecz”). Był on ojcem Macieja oraz Grzymka. W 1413 toczył spór sądowy z Wilkiem i Gerwardem z Dokowa Suchego (obecnie to Dakowy Suche), którzy dowodzili, że żaden z 5 braci (Wilk, Gerward, Jan, Florian i Grzymek) nie dawali pozwolenia na usypanie kopca granicznego pomiędzy Uścięcicami i Dokowem Suchym, o który pozwał ich Janusz. W 1415 Janusz Uścięcki wygrał proces z Jarosławą Tarnowską o ostrów (łac „insula”) zwany „Wielki Ostrów”, który leżał za dworem (łac.