Uważa się, że Wielka Karta dała początek ustrojowi Anglii i przyczyniła się do powstania parlamentu. Ze swej strony baronowie złożyli przysięgę na wierność Janowi.
Rychło jednak okazało się, że Jan nie ma zamiaru przestrzegać postanowień Wielkiej Karty. Konflikt z baronami, duchowieństwem i mieszczaństwem trwał aż do śmierci króla w roku 1216. Syn Jana I, Henryk III, został królem w wieku zaledwie 9 lat. Jego panowanie upływało pod znakiem licznych rebelii i wojen domowych. Buntownicy powołali na tron Anglii następcę tronu Francji – księcia Ludwika, który zdążył nawet opanować Londyn i zagarnąć klejnoty królewskie. Wierne Janowi, a później Henrykowi, pozostały tylko hrabstwa południowo-zachodnie i centralne. Za radą regenta Henryk zwołał Radę do Bristolu, na której podpisał zmodyfikowany tekst Wielkiej Karty (usunięto z niej min. art. 61, mówiący o prawie oporu wobec króla). Poparcia Henrykowi udzielił Kościół, a papież Honoriusz III ekskomunikował księcia Ludwika.