Wg szkicu orientacyjnego Stefana Raszei, na początku XX w. we wsi znajdowały się m.in. dwie karczmy, kapliczka przydrożna, wiejski dom starców (do 1939 r.), szkoła, krzyż przydrożny, wiatrak (zniszczony), cmentarz pocholeryczny (zanikający) oraz staw wiejski (obecnie zbiornik przeciwpożarowy).
W okresie okupacji wysiedlono 3 rodziny polskie, zamordowano 11 mieszkańców w różnych miejscach kaźni. Latem 1944 r. w rejonie nadleśnictwa Drewniaczki pojawili się spadochroniarze radzieccy. W lutym 1945 r. na przedpolach wsi Niemcy urządzili stanowiska artylerii przeciwlotniczej. Na przełomie lutego i marca 1945 r. toczyły się tam ciężkie walki z wojskami niemieckimi o zabudowania nadleśnictwa. Wieczorem 4 marca 1945 r. Wielki Bukowiec został wyzwolony.
W 1885 r. gminę Wielki Bukowiec zamieszkiwało 729 osób (w tym 672 katolików, 55 ewangelików i 2 żydów), w 1910 r. – 975 osób (w tym 885 Polaków i 88 Niemców), w 1931 r. – 976 osób.