W 1765 Wielkie Łunawy miały być w posiadaniu rodziny (gałąź lisewska) jako dobra gracjalneDobra gracjalne – dobra należące do biskupa lub inne dobra kościelne, G. Mazur, Leksykon miejscowości powiatu chełmińskiego, Gdynia 2020, s. 10.. W tym samym czasie rodzina ta posiadała także Paparzyn. W 1793 właścicielem Wielkich Łunaw i Paparzyna był Hans Sebastian Rudolf von Johanson, który rok później obydwie miejscowości odsprzedał rodzinie von Stole. Rodzina ta miała posiadać także Polskie Łunawy. Niedaleko kolonii Olędrów istnieć miały tzw. Polskie Łunawy, znajdować się w niej miały karczma oraz młyn. Nazwa ta miała być stosowana w czasie zaborów, jednak zaniknąć miała po 1872. Jednak według Słownika geograficznego Królestwa Polskiego (T. V z 1884 r.) Łunawy Polskie nazywane także Łunawami Szlacheckimi stanowić miały dobra rycerskie liczące sobie 3277 mórg, a we wsi znajdować się miało 15 budynków w tym 7 domów mieszkalnych. Liczyć sobie miała 84 mieszkańców (63 ewangelików, 21 katolików) i należała do parafii Wabcz, szkoła w Paparzynie i urząd pocztowy w Trzebiełuchu.
Na przełomie XVIII i XIX w. ze wsi wyjechała część ludności mennonickiej, która udała się do Rosji.