Miejscowość była wsią prywatną należącą do lokalnej szlachty wielkopolskiej Wilkowskich, którzy od jej nazwy przyjęli odmiejscowe nazwisko, a później także do rodziny Ossowskich. W latach 1401–1424 wieś znajdowała się w granicach opola przemęckiego. W 1470 miejscowość leżała w powiecie kościańskim Korony Królestwa Polskiego. Od 1399 była siedzibą własnej parafii, a w 1510 należała do dekanatu Kościan.

Miejscowość ma bogatą dokumentację historyczną. W latach 1388–1424 właścicielem wsi był burgrabia kościański i kasztelan radziejewski Jarota Wilkowski. W 1398 odnotowani zostali mieszkańcy wsi - Marcin włodarz oraz Kloc kmieć z Wilkowa, którzy odstąpili swemu panu Jarocie z Wilkowa prawo do wytoczenia procesu przeciwko braciom przyrodnim Tomaszowi i Józefowi. W 1391 bracia Jarota oraz Bogusław Wilkowski zapowiedzieli przed sądem ziemskim swoją dziedzinę Wilkowo oraz wszystkie okoliczne drogi, łąki, lasy, dąbrowy oprócz „słusznej” drogi. W 1394 Więchna oskarżyła szlachcica Gniewomira o zabójstwo jej męża Mikołaja sołtysa w Wilkowie. Gniewomir odpierał zarzut przed sądem. W 1401 w Wilkowie u Jaroty Wilkowskiego odbyło się zebranie opola przemęckiego w sprawie rozgraniczenia Wilkowa. Mieszkańcy wsi, którzy się na nie nie stawili zapłacili kary sądowi oraz Synosze Wilkowskiej.