Ubezdźwięcznienie (desonoryzacja) – upodobnienie fonetyczne polegające na tym, że spółgłoska dźwięczna traci dźwięczność.
W języku polskim następuje to pod wpływem sąsiadującej spółgłoski bezdźwięcznej lub z powodu pozycji końcowej w wypowiedzi. Na przykład w słowie śliwka pod wpływem sąsiadującej spółgłoski bezdźwięcznej k wymawiamy spółgłoskę f, chociaż piszemy w, a w słowie sad w wygłosie wymawiamy t zamiast d.
Upodobnieniom tym ulegają głównie spółgłoski dźwięczne, które mają swoje odpowiedniki różniące się jedynie dźwięcznością: b-p (b dźwięczna, p bezdźwięczna) d-t (d dźwięczna, t bezdźwięczna) dz-c (dz dźwięczna, c bezdźwięczna) dź-ć (dź dźwięczna, ć bezdźwięczna) dż-cz (dż dźwięczna, cz bezdźwięczna) g-k (g dźwięczna, k bezdźwięczna) w-f (w dźwięczna, f bezdźwięczna) z-s (z dźwięczna, s bezdźwięczna) ź-ś (ź dźwięczna, ś bezdźwięczna) ż-sz (ż dźwięczna, sz bezdźwięczna).
Wszystkie te spółgłoski ulegają ubezdźwięcznieniu wstecznemu (kładka [kłatka], wcierać [fcierać]), w i rz (ale nie ż – jakże [jagże]), również postępowemu (kwiat [kfiat], potrzeba [potszeba]).