Oprócz obciążeń na rzecz zwierzchnika feudalnego, którym w tym przypadku była akurat instytucja kościelna, czyli Zakon Krzyżacki, chłopi z Wocław byli również zobowiązani do świadczeń na rzecz parafii i biskupa. Na dziesięcinę parafialną składał się jeden szefel żyta i szefel owsa od włókiSzefel (niem. Scheffel), czyli polski korzec (zwany inaczej ćwiertnią), obejmował w państwie krzyżackim ok. 55 litrów, zob. W. Odyniec, dz. cyt., s. 401-405., natomiast biskupowi trzeba było od tej samej włóki zapłacić rocznie pół wiardunku w monetachWiardunek (niem. Vierdung) to ¼ grzywny, czyli 15 szelągów albo 180 fenigów.. Dziesięcina pieniężna była wygodniejsza w zbieraniu i przewożeniu od zbożowej, ponieważ Pomorze Gdańskie wraz z Żuławami Gdańskimi, mimo przejęcia go przez Krzyżaków w 1308 r., nadal – tak jak za czasów panowania książąt czy królów polskich – podlegało władzy biskupów kujawskich, rezydujących we WłocławkuŚredniowieczne podziały administracyjne kościoła polskiego, sięgający czasów sprzed rozbicia dzielnicowego, okazały się niezwykle stabilne i przetrwały w ogólnych zarysach do początku XIX w. Dopiero po zaborach i wojnach napoleońskich udało się Prusom wymusić na Stolicy Apostolskiej zmianę przynależności kościelnej Pomorza Gdańskiego, które w 1821 r.