i 1 funt pieprzuDanina w pieprzu została wprowadzona przez Krzyżaków głównie na Żuławach i na ziemiach leżących wzdłuż Wisły, czyli w pobliżu wielkich miast portowych oraz wzdłuż szlaku lądowego, którym sprowadzano tę przyprawę z Dalekiego Wschodu. Na Żuławach Gdańskich uiszczały ją prawdopodobnie wszystkie wsi chłopskie, byłą ona również popularna jako czynsz pobierany od karczmarzy (którzy zapewne sami nim handlowali). Pieprz służył głównie jako przyprawa, ale był także wykorzystywany w medycynie. W zamkach krzyżackich zużywano go dosyć dużo, więcej niż dostarczały wspomniane czynsze. W 2 poł. XIV w. zamieniano je często na czynsz w monecie, tzw. pieprzowe, wysokości ok. 4-5 skojców za funt (skojec = 30 fenigów), zob. W. Długokęcki, Świadczenia w pieprzu i szafranie w państwie krzyżackim w XIV-XV w., Zeszyty Naukowe Wydziału Humanistycznego Uniwersytetu Gdańskiego, nr 14, Historia, 1984, s. 19-35. (!) oraz odpracować rocznie 6 dni darmowego szarwarku. Ten ostatni, zwany w Polsce pańszczyzną, mógł polegać na wykonywaniu jakichś prac polowych na krzyżackim folwarku albo, na przykład, na skoszeniu, wysuszeniu i zwiezieniu do tegoż folwarku określonej liczby kop siana. Najbliższe gospodarstwa krzyżackie znajdowały się w Lędowie nad Motławą i w Grabinach-Zameczku.