Publikacja polskiego historyka Tomasza Kargola opisuje m.in. spory o serwituty leśne w Galicji. Przebiegały one wieloetapowo. Pierwszym etapem było ustalenie charakteru, rodzaju i zakresu serwitutów oraz mieszkańców uprawnionych do korzystania z nich. Następnie prawa serwitutowe były wykupywane przez właścicieli lasów. Miała to być dobrowolna umowa między właścicielem lasu a gminą wiejską, kiedy nie było mowy o takowej decyzję podejmowały władze, czyli komisja serwitutowa. W ostatnim etapie strona niezadowolona z decyzji komisji (najczęściej były to gminy wiejskie), podejmowała działania prawne mające na celu skłonienie władz do zmiany decyzji. Wykupem i uregulowaniem tych praw zajmował się właściciel ziemski.
Przywileje wsi były różne, np. wieś Wokowice miała pozwolenie na zbieranie gałęzi i wykopywanie pniaków na opał. Czynności te wieś mogła wykonywać przez 10 miesięcy w roku, z wyjątkiem maja i czerwca, w sobotę każdego miesiąca. "Posiadacze pociągów" mogli wywozić furami, inni zaś "brzemionami”. Z furami jednak nie wolno było do lasu wjeżdżać, lecz należało je zostawić przed lasem, a zebrane drewno należało z lasu przynosić i ładować".Określono również wielkość przydziału. Właściciel lasu wyraził jedynie zgodę na zbieranie suchych gałęzi leżących na ziemi, z wyjątkiem tych grubych.