W 1827 roku według urzędowego wykazu miejscowość liczyła 11 domów i 128 mieszkańców. W I połowie XIX wieku dobra kilkukrotnie zmieniały właścicieli: w 1834 roku Stanisław Ryx sprzedał majątek Ignacemu Łaszczyńskiemu, w 1835 roku kupił go Ludwik Helper, a od 1836 roku właścicielem został Wincenty Domański.
W obrębie dóbr dworskich funkcjonował dwór z parkiem, folwark, browar, młyn wodny nad Jeziorką oraz dwie karczmy: „Wyględówka” (u zbiegu obecnych ulic Pod Bateriami i Dworskiej) oraz „Zielona”. W 1848 roku w Wólce Kozodawskiej funkcjonowała rządowa szkoła elementarna, do której uczęszczało 21 uczniów.
W 1867 roku, na mocy ukazu carskiego o uwłaszczeniu włościan, ziemię na własność otrzymało 6 miejscowych gospodarzy. W 1868 roku dobra przeszły na mocy testamentu w ręce Ludwika Domańskiego (syna Wincentego).
XX wiek i rozwój letnisk Na przełomie XIX i XX wieku zapoczątkowano proces parcelacji majątku ziemskiego: